2 - 15 mei 2009 Florida (USA) (foto's Florida)

2 mei 2009          Coming to America (West Palm Beach)

Coming to America.jpgAl in de verte is de skyline van Palm Beach te zien. Na de verlaten eilandjes zonder bebouwing van de Bahamas, op Nassau na dan, is het contrast groot. Het is zaterdagochtend en er is weinig wind, een armada van powerboaten in alle soorten en maten komt uit de Lake Worth Inlet stromen. Het lijkt wel of ze ons allemaal komen verwelkomen. De kinderen zitten op de giek gewapend met een verrekijker en kijken hun ogen uit, er is zoveel te zien. Hijskranen, helikopters, jetski’s, Scarabs (van die Miami Vice boten) en tentjes op het strand . Na een rondje langs Peanut Island gooien we ons anker uit tussen andere zeilboten. We vinden een prima plek vlak voor de mega huizen van de rich and famous en op dinghy afstand van een paar marina’s en strandjes.

Wauw, we zijn er. Toch wel bijzonder om hier op eigen kiel te zijn. Onze Amerikaanse buurboot komt gelijk even een praatje maken. Er schijnt in de buurt een concert te zijn met oude rockers als UB40 en Steve Miller. Hij vertelt ons ook het nieuws dat er in Nederland een aanslag is geweest op de Koninklijke familie. Kijk, zo klein is Nederland dan ook weer niet da ze dit gelijk hier weten. De internet verbinding wordt maar meteen uitgetest om het laatste nieuws te lezen.


Veel te zien West Palm Beach.jpgFris gedoucht gaan we de wal op bij de Riviera Municipal Marina. We doen een poging om in te klaren, maar het is zaterdag en er is niemand bij Customs & Immigration. We gaan tussen de weekend vierende Amerikanen genieten van een lunch in de Tikibar. We kijken onze ogen uit; dikke mensen, echte choppers en bikers, grote pickups en siliconen borsten. Wat is er veel te zien. De lunch is op zijn Amerikaans. Je zit nog niet of er zijn kleurplaten met krijtjes voor de kinderen. Een bijna te vriendelijke serveerster die regelmatig komt vragen of het allemaal goed is (en je maar weer een biertje besteld…….). De hamburger van het kindermenu is even groot als een volwassen menu in Nederland en tot genoegen van de kinderen staat alles snel op tafel. We genieten allemaal. Ons plan om meteen naar een shoppingmall te gaan wordt gewijzigd als blijkt dat je er alleen met de taxi kunt komen en de taxirit heen en weer even duur is als het huren van een auto voor een hele dag. Dan maar eerst school en op de vouwfiets(!) naar de supermarkt en maandag het land in.

Eenmaal terug op de Walrus maken we de plannen voor de komende dagen. We hebben zovaak gezegd ‘Als we in Amerika zijn dan..’ dat we bijna onrustig worden van al onze plannen. Gelukkig hebben we een goede internet verbinding en doet de gsm het weer. Informatie wordt verzameld en de plannen beginnen vorm te krijgen. Zondag wordt nog even een gewone dag met school. Daarna moeten we opzoek naar pilots en kaarten voor de ICW en de nodige boodschappen doen. De kinderen kunnen bijna niet wachten om naar een echte speelgoed winkel te gaan. Er is al heel veel gespaard en we hebben sinds Tenerife geen speelgoed winkel gezien. Kortom, het lijkt wel of we het ineens druk hebben….……

Tijdens het schooldagje schrikken we ineens op van een enorme bonk tegen de boot. Als we boven komen blijkt dat onze voorbuurman bij het ankerophalen iets heeft opgepikt van de bodem en in zijn onoplettendheid is hij tegen ons aan gevaren. Zijn anker zit vastgeknoopt aan ons anker en hij heeft veel zooi eraan hangen. Na onze eerste boosheid komen we snel in actie. Het oudere Amerikaanse echtpaar weet niet wat ze moeten doen en staan verdoofd te kijken, ze krijgen vervolgens van ons aanwijzingen wat ze moeten doen en vooral niet moeten doen. De kinderen helpen ook mee, stootwillen worden gehaald, lijnen belegt en de dinghy snel in het water om er vanaf het water bij te kunnen. Het is een knoeiboel van lijnen en het kost ons uiteindelijk een uur om alles los te krijgen. We hebben lichte schade. We krijgen er 40 dollar voor, het enige geld dat hij op zak heeft en hij heeft (uiteraard) geen verzekering. In de kluwen zat ook een groot Danford anker, waarvan de eigenaar in eerste instantie onbekend was. Ieder nadeel heb z’n voordeel , dachten we nog. Maar na 3 uur komt de Amerikaan met z’n brakke dinghy weer langszij. Het bleek toch zijn anker te zijn, in de consternatie van de aanvaring was hij dat even vergeten….

4 – 5 mei Verkenning van FloridaOns nieuwe vervoermiddel voor 2 dagen West Palm Beach.jpg

Als we bij het kantoor van de autoverhuur zijn, vraagt de sales rep ‘Why do you want to rent a truck?’ Tja, omdat het leuk is en gek genoeg was deze truck qua huurprijs goedkoper dan een standaard auto. Er wordt een enorme Ford F150 met crew cab voorgereden, en dan nog maar niet te spreken over het aantal pk’s. Toys for the boys en girls. Zoals Douglas van onze buurboot in prachtig schots zei: “When you start and rev up you have lost a gallon.’ Maar goed, die gallons zijn hier niet zo duur als in Nederland. Met onze nieuwe bolide rijden we eerst naar Customs om de inklaarprocedure af te ronden. We hadden ons al telefonisch aangemeld, waardoor we alleen nog de 5 witte entree forms hoeven in te vullen. Een cruising permit hadden we al, dank zij de tussen stop in Puerto Rico. In 15 minuten staan we weer buiten. Bijna de snelste afhandeling van het inklaren, en dat voor de USA.

Tijd dus voor cruisen, dit keer in onze truck over de grote wegen van Florida. We bezoeken een megamall, zoals wij ze alleen in Amerika kennen. Alles is schoon, netjes en lekker koel. We vallen wel wat uit de toon met onze vale kleding. Goos wordt ongeveer de Ralph Lauren zaak uitgekeken met zijn vale shirt, klus short en ongeschoren kop. Bij het bezoekje aan een mega Toys R Us gaan de kinderen uit hun dak. Ze rennen door de schappen en hebben ogen te kort. Wat een hoeveelheid speelgoed. We halen de buit binnen en kopen ook vast de cadeautjes voor Gijs zijn verjaardag. Aan het eind van de dag hebben we heel veel winkels gezien en komen uiteindelijk met een dinghy volgeladen weer aan boord. Na het eten, drinken we nog een glas wijn met heerlijke Nederlandse 48+ kaas (heb je wel nodig na een dag USA) bij de Bontekoning. Moe en voldaan ploffen we laat in ons bed.

Gijs met alligator.jpgDe volgende dag staan we vroeg op en koersen naar de Everglades. Het is ongever 120mijl, maar rijden in Amerika is relaxt. Lokale radio, cruise- control en lekker om je heen kijken. Prima manier om wat van Amerika te zien al is het in die hoek al aardig volgebouwd. De natuurpracht in de Everglades is schitterend en de muggen zijn nog niet op oorlogssterkte. We zien mooie vogels en heel veel krokodillen en de alligators die alleen hier samen voorkomen. We ontkomen niet aan een ritje met de airboat over het zeer laagstaande water en mogen de kinderen nog een kleine alligator vasthouden. Veel kilometers rijden, maar het was meer dan de moeite waard.

 

6 – 7 mei De eerste ervaringen met de ICW

Boothuisje langs de ICW.jpgRond de middag gaan we door onze eerste brug bij de Intra Coastal Waterway (ICW). De ICW is een waterweg die langs de hele Atlantische kust van Amerika loopt. Beschut van de Atlantische Oceaan en op sommige plekken breed en op andere is het niet meer dan een smal kanaal. Het diepe gedeelte is een soort vaargeul die wordt aangegeven met markers en is met de kaartplotter goed te volgen. In de vaargeul is het prima, maar daarnaast kan het erg ondiep zijn en kan je snel vastlopen in de modder. Vooral geen bochtjes afsnijden dus. Met onze 2 meter diepgang zou het te doen zijn, maar dieper moet je niet steken. We komen er na de eerste brug al snel achter dat het ook in de vaargeul ondiep kan zijn. Goos heeft zijn zin nog niet afgemaakt: ‘ Nu zijn we echt op de ICW’ of we raken de bodem. We raken een klein bankje en zijn er gelukkig zo weer overheen. Op de ICW kijken we onze ogen uit. Langs dit stuk staan enorme huizen en we komen langs mooie kreekjes. Na de Lucy Inlet gaan we op zoek naar een ankerplek. Tja, het stond zo leuk in de pilot en volgens de up-to-date electronische kaarten moet het diep genoeg zijn. Maar zodra we ook maar een centimeter buiten de geul gaan lopen we vast en het is notabene rond hoog water. Na 3 verschillende ankerplekken te hebben geprobeerd besluiten we door te varen naar de Fort Pierce Inlet, daar zou wel een diepere ankerplek moeten zijn. Gelukkig zijn de bruggen die we tegen komen allemaal hoog genoeg om onderdoor te kunnen en vormt dat geen belemmering. Op weg naar deze ankerplek besluiten we dat we liever de nacht door varen, en niet nog 2 dagen op de motor via de ICW willen tuffen. Dan zijn we ook ruim op tijd voor de Space Shuttle lancering en kunnen zelfs ervoor naar het Kennedy Space Center. Weten we tenminste wat de lucht in gaat.

Na het avondeten maken we de boot snel klaar. Voor de zon ondergaat varen we de oceaan weer op. Heerlijk die ruimte…. Er is een mooie maan en we kunnen een groot gedeelte op de genaker varen. Voor ons zien we de cruiseschepen Cape Canaveral binnen varen, verder is het rustig op het water.

Pelikanen wachten ook.jpgWe komen net na zonsopgang aan bij Cape Canaveral. Schitterend om vanaf het water de lanceringsplatformen te zien. Achter ons komt een towboat binnen met een enorm apparaat erachter, de Pegasus. Later horen we dat het de grote brandstoftank voor de Spaceshuttle is. Uit de sluis komt nog een NASA voertuig aanvaren, later blijkt dat de boot te zijn die de hulpraketten na de lancering uit de oceaan pikt. Kortom het is hier een en al space. Niet gek met het Kennedy Space Centre om de hoek en een lancering die 11 mei staat gepland. Via een mooi kanaal (Canaveral Barge Canal) komen we aan bij de Harbortown Canaveral Marina. Met onze diepgang kunnen we alleen aan het eind van de steiger liggen. We hoeven bij wijze van spreken niet eens de lijnen uit te gooien, we zitten comfortabel in de modder vast. Blij met de beslissing om door te varen, maken we er een rustige dagje van. Wasjes doen, auto en toegangs kaartjes voor de parken regelen en lekker plonsen in het zwembad van de haven.

 

8 – 15 mei  Pretpark programma in Florida

In de jaren 60 vloog Walt Disney boven Orlando en vond dat daar wel genoeg ruimte was voor zijn droom, een mega groot pretpark Disneyworld. Zijn droom heeft hij waar gemaakt en 1971 is het park opengegaan. Orlando is daarna uitgegroeid tot een plaats waar voor iedereen wel een pretpark te vinden is. Magic Kingdom, Animal Kingdom, Epcot Centre, Disney’s Hollywood Studios, Universal Studios, Seaworld, Wet n Wild, Busch Gardens, Island of Adventure etc.  De keuze is reuze, wij kiezen voor Kennedy Space Center, Magic Kingdom en Seaworld. We ‘beperken’ ons tot bezoekjes van een dag per park en dat is meer dan voldoende, maar er zijn mensen die hier rustig 2 weken overdoses oplopen. Je moet er maar zin in hebben.

Lancering AtlantisKennedy Space Center vinden we indrukwekkend. Wat zijn die motoren groot en wat een trots over de ontwikkelingen van NASA. Amerikanen zijn er toch wel erg goed in om van alles een mooi verhaal en een mooie show te maken. Alles is tot in de puntjes geregeld en georganiseerd, heerlijk vinden we dat.  Het is uitzonderlijk dat er dit keer 2 spaceshuttles klaar staan voor een lancering, zowel de Endeavour en de Atlantis staan op een lanceringplatform. De Atlantis wordt maandag de 11e gelanceerd en de Endeavour staat klaar in het geval er iets tijdens de missie van Atlantis niet goed gaat, dan kunnen zij de ruimte in om te gaan helpen. De maandag na ons bezoek, varen we naar een klein eilandje in de Banana River, dichterbij mogen we niet komen. Het is afgezet door de coastguards. Op een van de meegebrachte radio’s horen we  ‘Atlantis, you have a go for launch’. Vanaf daar zien we indrukwekkende lancering van de Atlantis. Het is helaas 16 mijl verder op, ver weg, waardoor het geluid een stuk later dan de beelden. Ook de radio is gek genoeg later. Volgens de radio is het nog 15 seconden voor de countdown, maar de shuttle gaat al de lucht in. We dachten even dat er iets mis was. Als de shuttle al hoog in de lucht is, komt het geluid, een enorm gedonder van de motoren komt onze richting. Verder is het eigenlijk net een grote vuurpijl, die na 6 minuten uit beeld is. Maar goed, we kunnen zeggen dat we een lancering hebben gezien.

Het Magic Kingdom, met alle oude Disney figuren, was relatief rustig (slechts 40.000 bezoekers, terwijl er 70.000 in kunnen) en wij vinden het nog vol. Toppunt was wel de wacht rij bij Ariel’s Grot. Daar gaan mensen (jong en oud!) serieus 70 minuten in de bloed hitte voor in de rij staan wachten om een als Ariel verklede dame te begroeten. Toen wij er waren was de rij ‘maar’ 30 minuten, toch maar even overslaan dus. Ook kan je je kleine prinses een ‘make over’ geven voor 200 euro. Met haar stijf in de glitterlak mag ze zich vervolgens hullen in een prinsessenjurk die bij een beetje speelgoed winkel voor een derde van de prijs te koop is. Na elke rit is er een souvenirwinkel en een eettent. Desalniettemin is het allemaal prachtig gemaakt en als je goed kijkt zie je overal hoeveel tijd en aandacht is gestoken in de meest kleine details. De men sen die er werken zijn geen werknemers, maar ‘cast’. Je bent namelijk geen ober, je speelt dat je een ober bent. Je moet er maar opkomen. Ook een prima systeem is de ‘fastpass’, die zorgt er voor dat je op een bepaalde tijd in de korte rij kan gaan staan en minder wachttijd hebt (mits je natuurlijk wel in de goede rij gaat staan…..). Ondanks dit alles was het leuk om er een keer met de kinderen te zijn geweest en één dag is mééééér dan genoeg voor ons.

Orca bij familieportretSeaworld was een verademing na het Magic Kingdom. Bovendien hadden we mazzel, want er werd ons gevraagd of we deel wilden uitmaken van een try-out. We kregen een gratis tour met een persoonlijke tourguide, VIP plaatsen bij de shows en na de shows mochten we op de foto met de beesten van de shows. Heel apart om 30 cm van je hoofd de kop van een mega orka achter glas te hebben. De dolfijnen en de orka’s werden door de begeleiders naar het raam geroepen om vervolgens met ons een foto te maken. Het fotogedeelte was vooral ‘lachen en zwaaien’ en we hebben genoten van de rest van de tour. Wie weet staan we binnenkort in de folder bij deze nieuwe tour. De dolfijnenshow is een combinatie van Cirque du Soleil en springende dolfijnen. Acrobaten en schoonspringers vliegen door de lucht, we hadden ogen te kort om alles te zien. Behalve al het spektakel van de show wist onze gids erg veel te vertellen over alle dieren in het park. Kortom dit was een groot succes. ‘s Avonds heerlijk gegeten bij Outback waar Sussie ‘would take care of us tonight’. Steaks, salades, refills en geen kleurplaat, maar een kleur boek voor de kinderen.

Tussen de pretparkbezoeken door hebben we nog de nodige ‘doe’ dingen gedaan. Soms lijkt het wel alsof alles hier een belevenis is. Zo zijn we met zijn allen naar de kapper geweest, dat was hoog nodig. Laat het nou net die avond ‘prom night’ zijn, ofwel het grootste bal in het leven van de Amerikaanse scholier. De dames zaten allemaal uren bij de kapper voor de mooiste kapsels in de hoop dat ze ’s avonds worden gekozen tot ‘prom queen’. Met een nieuw kapsel ook tijd voor een nieuwe outfit. Goos ziet er weer uit als een keurige zeiler in plaats van een klusser. Een bijkomend voordeel van een lange tijd in een haven, is een vast adres voor internet bestellingen. Kortom een aantal wensen die op ons wensen lijstje stonden zijn inmiddels vervuld. Het is hier namelijk een stuk goedkoper dan in Nederland en er is veel te verkrijgen. Alle nieuw gekochte spullen moeten natuurlijk ook worden geïnstalleerd. De boot verandert weer van huis naar werkplaats. Terwijl Goos met zijn hoofd in de str#%! zit om een elektrisch toilet te plaatsen, lig ik samen met de kinderen in het zwembad van de haven. Ze maken veel lol met een stel Amerikaanse kinderen die ook in de haven liggen. De Amerikaanse familie woont net een week op de boot en zijn van plan eind van de maand te vertrekken. De plannen waarheen zijn alleen nog niet duidelijk. Ze hebben in hun hele leven pas één keer gezeild en dat was om de boot naar de haven te brengen. Ik ben benieuwd hoe ver ze zullen komen. Aan de andere kant, ze gooien wel de trossen los en dat is ook al een hele beslissing.

De kinderen genieten nog steeds. Spelen op het achterdekMet de opblaaskano varen ze met z’n drietjes door de haven, klimmen op het onbewoonde eilandje tussen de haven en het kanaal. Later horen we dat er ook krokodillen in de haven zijn gesignaleerd. De opblaaskano is niet meer van het achterdek geweest….Vanaf de ligplaats zien we manatees (zeekoeien) en dolfijnen zwemmen. Om ons heen zijn meerdere visarenden hun nest aan het maken. Waar we ook kennis maken zijn de ‘no see ums’, ze zijn zo klein dat je ze….. niet kan zien. Ze komen als het windstil is, rond het einde van de dag en ze prikken. Inmiddels zijn we uitgerust met horrengaas bij alle luiken en houden we die kleine rotbeestje buiten. Aan het eind van ons weekje haven komt de Tyche bij ons BBQ-en. Ze liggen een aantal mijl verderop en zijn met de auto even langs gekomen. We hadden elkaar sinds Antigua niet meer gezien en het was erg gezellig om weer even bij te kletsen.

naar boven