10 juli - 11 augustus Long Island Sound & New England, Bussum (NL) (foto's)

10 – 14 juli  Genieten van de rust - Oyster Bay, Port Jefferson, The Thimble Islands (Long Island Sound)

We moeten bijkomen van alle indrukken van New York. Dat doen we op mooie plekjes langs de Long Island Sound. Bij de eerste stop, Oyster Bay, vieren we onze 10 jarige trouwdag. Onze trouwdag herinneren we nog als de dag van gisteren, wat een feest was dat. Toen hadden we nooit kunnen denken dat we 10 jaar later met 3 kinderen een jaar zouden gaan zeilen. Na een borrel bij de Jonathan die hier toevallig ook ligt, is de BBQ bij ons aan boord, Aukje heeft een heerlijk gebakken appeltaart als toetje meegenomen. De kinderen zijn weer in hun element, want ze kunnen weer rondvaren met Skywalker (hun eigen dinghy) en lekker naar het strand.

12 juli - een jaar onderweg
Time flies when you are having fun. Hoe treffend is deze uitspraak, voor ons gevoel is het jaar voorbij gevlogen. We hebben heel veel gezien en veel genoten. Heerlijk is het gevoel van vrijheid dat we dit jaar hebben gehad ( en nog steeds hebben….). Geen kranten, geen tv, (bijna) geen zakelijke emails die ons humeur kunnen verpersten, heerlijk.  Ons gezin is in balans en we kunnen terugkijken op vele bijzondere en warme momenten met elkaar. Daar zullen we nog vaak aan terugdenken als we straks weer thuis zijn. We gaan straks ook weer op in de alledaagse dingen die het leven nou eenmaal met zich mee brengt, school, sportclubjes en werk.

Bij het terugkijken naar foto’s van bijvoorbeeld de Bahamas realiseren we ons steeds weer dat we op ontzettend mooie plekken zijn geweest. Wat een stranden en wat een blauw water, het lijkt nu al onwerkelijk. Zijn wij daar geweest? We hangen ons huis straks maar vol mooie foto’s om die momenten weer even terug te laten keren.

Het is ook intensief. Naast het gezinsgebeuren, elke keer je plannen maken, waar je heen gaat. Grofweg hadden we de grote lijnen wel staan, maar elke keer is het weer een combinatie van weer en wind wat de keuze van je ankerplaats bepaald. Elke keer weer de pilots en gidsen doorspitten, meer dan ik van te voren had gedacht. Weerberichten ophalen, routes plannen het is een dagelijkse routine geworden.

Je boot is je huis en met elkaar op deze ‘kleine’ ruimte is bij ons nooit een probleem geweest. Niet anders dan als je in een gewoon huis woont. We zitten veel op elkaar lip, en soms geeft dat wel even wat spanningen, maar die zijn te verwaarlozen tegen de mooie momenten die we met elkaar aan boord hebben. Eindelijk weer een BBQ on the Beach.jpg

Maar we zijn nog niet thuis. We kunnen nu nog genieten! We zijn nu wel blij dat we weer strand vinden. In Port Jefferson is het weliswaar een kiezelstrand, maar ja, dat levert ook een mooie stenen collectie op. De kinderen vinden het zalig om weer zelf naar het strand te kunnen varen. Op het strand is veel zooi te vinden, dus het is een groot juttersfeest. Het hout dat we vinden verzamelen we voor de BBQ en een kampvuur met de Laaxum, dat is een tijd geleden. De rollen zijn omgedraaid. Meike en Silke zijn die avond de bediening en we krijgen allemaal keurig vol geschepte bordjes uitgedeeld.


We varen op maandag naar de Thimble Islands. Het schijnt er erg druk te zijn in het weekend en dat wilden we vermijden. De Thimble Islands is de grootste groep eilanden van de Long Island Sound en oogt een beetje als de rots omgeving van Zweden. Fraaie huisjes.jpgHet is alleen veel kleiner dan we dachten. Op elke rots is wel een vakantiehuis gebouwd en in privé bezit. Kortom er is weinig te doen. Als Goos met de kinderen op een rots aan het spelen is, komt er een motorboot langszij. ‘Goedemorgen, zijn jullie helemaal uit Nederland gekomen?’ We gaan al snel over in het Engels, want de rest van de bemanning aan boord spreekt alleen Engels. Liesbeth heeft al sinds de jaren 70 een vakantiehuis op een van de eilandjes en gaat net met haar zoon, schoondochter en kleinkinderen weer naar huis. Jammer, want ze had ons graag uitgenodigd om te komen eten. Een paar dagen voor onze komst was er ook al een Nederlandse boot gesignaleerd, de Jonathan. Het is volgens haar jaren geleden dat er Nederlanders hier hun anker hebben uitgegooid. Nee, we doen niet mee met een of andere really, dit is echt gewoon toeval dat we hier zijn. Aangezien er op de Thimbles niets te doen is, ook niet even de kant op zijn we van plan om de volgende ochtend vroeg weer door te gaan. Jammer, want Liesbeth biedt aan om spullen op te halen uit het Nederlandse winkeltje waar ze werkt. Nog een maandje zonder drop, kaas en hagelslag moet wel lukken. Voor ze weggaan krijg ik nog een laatste restje van hun dropjes. Oef, wat waren die 4 dubbelzoute dropjes heerlijk.

13 – 17 juli 2009 Fietscursus op Block Island

Na de Thimbles gaan we naar Block Island, vernoemd naar de Nederlandse ontdekkingsreiziger Adrian Block. Er is weinig wind, maar we kunnen wel gebruik maken van de stevige stroming in de nauwe uitgang van de sound. Een paar uur 2 knop mee is altijd leuk. Block Island heeft een prima beschermde baai met veel moorings, maar ook veel ankerpDe fiets ploeg, helm is hier verplicht voor de kinderen.jpglekken. Genoeg strand, genoeg duinen en weinig autoverkeer. Een vakantie bestemming van menig Amerikaan. Het doet ons aan de Nederlandse wadden denken. Alleen het huren van een fiets is hier bijna even duur als het huren van een auto. We hebben zolang niet meer gefietst dat het ons niet uitmaakt. Het enige verschil hier is dat er wat meer heuvels zijn. ‘Mam, waarom hebben ze die bergen niet weggehaald.’ Is het commentaar van Ties als hij de berg op moet fietsen.

Na de eerste dag hebben we zadelpijn en zijn we vooral aan het opletten dat Gijs en Ties op het verkeer letten. Aangezien we al heerlijke kreeft voor lunch hebben gegeten, eten we ’s avonds een soepje met brood. De Laaxum komt nog even borrelen en ze eten mee.  Na het eten kijken de kindjes nog even een filmpje, Madagaskar, op zich niet zo bijzonder, maar ze herkennen allemaal stukjes van New York. ‘He, daar zijn we ook geweest. Kijk, Gloria als het Vrijheidsbeeld.’


Krabbenvangen is hier ook de grote sport.jpgNa de laatste uitwisseling van foto’s en boeken zwaaien we de Laaxum uit, zij pakken de wind naar de volgende bestemming. Wij blijven nog even liggen om lekker van het strand te genieten en te fietsen. Dit keer gaat het een stuk beter. Ties krijgt ook in de gaten hoe het met die versnellingen werkt en nu lukt het ook om de berg op de fietsen. Ik hoor ineens achter me ‘Oh, nu snap ik het met die versnellingen.’  Als we terug komen bij de haven, drinken we nog even een Narragansett en een Chardonnay bij ‘The Oars’, het restaurant bij de haven dat vol met gesigneerde peddels (oars) hangt. De kinderen liggen op hun buik op de steiger met touwtjes, worstjes en schepnetjes, ze zijn op krabbenvangst. Het lijkt net….

Heen en weer op Martha’s Vineyard  18 – 26 juli  

De eerste plaats die we op Martha’s Vineyard aan doen is Vineyard haven. Het is weer ongelofelijk hoeveel moorings er liggen, het scheelt natuurlijk in ruimte en brengt geld op maar echt fraaier wordt het er niet op. Als alle boten weg zijn hou je een vijver met bolletjes over. Dit zien we op veel plekken ten noorden van NY. Gelukkig is er altijd wel een ankerplekje te vinden al lig je soms wat verder weg en onbeschut. Toch fijn dat we een goede dinghy hebben, dan maakt het allemaal niet zo uit. De Jonathan en de Laaxum lezen net als ons de pilot en hadden ook het zelfde plekje uitgekozen om te ankeren. De Nederlanders zijn weer even verenigd. De Jonathan gaat hierna door naar Maine en we nemen afscheid van elkaar, tot in Bussum.

Vinyard Haven is een leuk plaatsje en bestaat uit een lange winkelstraat met leuke winkeltjes. De winkeltje bieden veel cadeaumateriaal, dus de rest van de familie neemt de kans waar om voor mijn verjaardag vast cadeaus te kopen. Ik word de winkel uitgestuurd en ga lekker op een bankje naar mensen kijken. Het weer is wisselvalig, soms heerlijk met zon, soms regen en gewoon koud. Het zeewater is ook maar 17 graden.

Katama Bay Martha's Vineyard.jpgDe tweede nacht bij Vineyard Haven, komt een vervelende swell de haven in, doordat de wind ook nog is gedraaid liggen we aan lagerwal flink te schommelen. Deze nacht komt in de top 3 van slechte nachten, wat gingen we tekeer. De volgende morgen gelijk maar anker op. In de baai is niet veel beschutting te vinden en we besluiten om de hoek naar Edgartown te gaan. Daar is een grote baai waar je goed zou moeten liggen. We liggen inderdaad heerlijk, maar het blijkt dat de baai alleen open is als de wind in de verkeerde hoek zit, anders word je geacht buiten te ankeren. Vandaar dat het zo lekker rustig was. Het argument is dat het om vervuiling gaat, maar het enorme mooring veld begint een 100 meter verderop en ook hebben ze de duinen doorgebroken wat veel verversing geeft. Het lijkt meer een commercieel argument. Ze hebben liever dat je een mooring pakt voor 40 USD. De volgende morgen worden we dan ook weggestuurd  en gaan buiten voor anker. Prima plek. We liggen een nachtje voor de vuurtoren en zien op de weerkaartjes dat er een flinke depressie met 30-35 knots wind over ons heen gaat komen. Omdat de ankerplaats dan weer ongunstig ligt, gaat de baai weer open. Kortom we verplaatsen ons weer naar de baai.

Spelen in de golven 2.jpgDe depressie doorstaan we prima al liggen de omringende 2 boten, die na ons zijn komen ankeren, vrij dichtbij en door de sterke stroming ga je alle kanten op. De stroom is zo sterk dat we soms met ons kont naar de wind liggen en dat met 30 knots. Het is een onrustig nacht en we hangen zelfs de stootwillen uit, omdat de buurboot erg dichtbij komt.  Na 2 dagen in de baai, is volgens de harbor patrol de baai weer gesloten. Daar gaan we weer, anker op, even water tanken en weer voor anker bij de vuurtoren.
Aan het eind van de baai kun je door de duinen steken en kom je aan de kant van het eiland waar grote golven zijn. De kinderen vermaken zich met hun surfboardjes in de golven, al is het fris, zelfs met surfpakken aan.

 Inmiddels is de Laaxum ook aangekomen en gaan we samen een eiland tochtje doen. En wat doe je als watersporter, je gaat naar het havenplaatsje aan de Lars met schaar.jpgandere kant van het eiland. De Vineyard is een flink bebost eiland en best groot. Te vergelijken met Terschelling. Door de bomen heen zie je aardige stulpjes, al zie je het merendeel helaas niet. De visserij in Menemsha is nog redelijk in bedrijf en je kunt hier goed lobster kopen. We scoren er 4 voor het avondmaal. De grootste in de bak is ongeveer 20kg en 100 jaar oud, die van ons een kleine kilo per stuk. We koken er drie en doen er een in de oven onder de grill. Koken is absoluut het lekkerste, dat hadden we met de bbq variant ook al gemerkt . Het is smullen geblazen. Er wordt al een cadeau voor mijn verjaardag opengemaakt, zodat we ook de scharen van de lobster kunnen kraken.

Moby Dick in Nantucket 27 – 29 juli

De Laaxum heeft iets minder tijd en gaat op weg richting Newport, dat betekent afscheid nemen van Aukje, Silke en Jet. Wij gaan nog naar Nantucket. Het is mooi zeilen achter de banken en in de baai van Nantucket vinden we een prima plek om te ankeren. Een aquarium waar je ook alles aan mag raken.jpgZe durven hier voor de mooring 65 usd te vragen en het ligt gewoon vol. Aan de kade kun je 4 usd per voet aftikken. Degene die er liggen, kunnen het zo te zien betalen, we zijn weer in het domein van de megajachten aangekomen. Het plaatsje is erg fraai en het publiek is duidelijk anders. Een hoog ‘kijk mij nou’ gehalte, jeeps en oude auto’s rijden hun rondje voor de show, de Gucci brillen en hippe tasjes lopen rond. Het lijkt net Laren op zaterdag. Desondanks veel leuke winkels, een mini aquarium met alleen lokale vissen en andere onderwater beesten plus een museum over Nantucket en de walvis vangst met op elke muur wel een citaat uit Moby Dick. De walvisvangst was hier de business tot petroleum werd ontdekt en ondertussen ook de walvissen wereldwijd redelijk waren gedecimeerd. Na een paar decennia armoe werd het toerisme ontdekt en nu is het een zeer welvarend eiland. De scrimshaw kunst en rietenmandjes zijn nog een herinnering aan vroegere tijden en worden op elke straathoek verkocht. Scrimshaw zijn zeer fijne graveerwerkjes op walvis tanden. De tanden waarop gegraveerd wordt moeten van voor 1972 zijn en wordt steeds meer een schaars goed. Ook de rietenmandjes werden door de walvisvaarders op zee gemaakt. De reizen waren soms wel 3 tot 5 jaar lang en er waren weken dat er geen walvis werd gezien. Beide zijn typisch voor Nantucket. Een klein mandje is al snel iets van 100 dollar.

Omdat er weer flinke wind aan lijkt te komen, verlaten we na 2 dagen Nantucket en gaan naar Woods Hole. Langzaam maar zeker naar Newport, de laatste stop van onze reis.

Eiland plezier op Cuttyhunk 30 juli – 4 augustus

De tussenstop in Woodshole was uiteindelijk maar 1 nacht. Goos Zo doe je de elastiekjes aan de potenneemt nog even een kijkje op de kant, helaas geen supermarkt en geen mogelijkheid om diesel te tanken. Er was wel een mooi aquarium om te bezoeken, maar we hadden er eigenlijk geen zin in. De baai voor de stad is weer geheel  gevuld met moorings en wij zijn de enige die voor anker liggen. Er zijn zelfs kleine vakantiehuisjes die aan een mooring liggen. Sommige zelfs met 2 verdiepingen, het ziet er niet uit.
We merken dat we toeleven naar het eind van de reis en hebben geen zin meer in veel tussenstops. We slaan Hadley Harbor over, schijnt overigens wel mooi te zijn en gaan op tijd naar Cuttyhunk. Dat blijkt een zeer goede beslissing te zijn. Als we in Cuttyhunk aankomen is het nog rustig en we vinden een prima ankerplek, achter het mooringveld in de binnenbaai.

Op Cuttyhunk wonen rond de 20 vaste inwoners, de rest zijn mensen met vakantiehuizen of bezoekers met boot. Het is erg kneuterig, met zowaar een kleine supermarkt en we kunnen diesel halen. We hebben geluk, want de meeste dagen is het schitterend weer en genieten we van het strand, zwemmen en wandelen. Dat er verder niets op het eiland is, vinden wij zalig, less is more. Geen onrust omdat je van alles denkt te moeten bekijken, er is gewoon niets dan mooie natuur.

CuttyhunkIn het minuscule historische museumpje nemen we nog even een kijkje. Het gaat vooral over de visvangst rondom het eiland. Als de dame van museum hoort dat we uit Nederland komen, vertelt ze dat het een jaar geleden is geweest dat er een Nederlander op bezoek was in het museum. Hij had een artikeltje bij zich uit ‘Oud Nuus’. Cuttyhunk zou in het verleden ooit eens de naam ‘Aelsmeer Eijl of the Elizabeth Islands’ hebben gekregen van voorbij varende Nederlanders. Ze had ook nog een copy van een oude kaart waar de Buzzerds Bay als Zuyderzee staat aangegeven, en een aantal omringende eilanden waren Texel en Vlielandt genoemd. Niet gek dat wij ons zo thuis voelen hier. De dame uit het museum had niet veel met het artikel kunnen doen, omdat ze het niet kon lezen.

Aangezien we er toch een paar dagen zouden blijven heb ik aangeboden om het te vertalen en zo ben ik ook even in de historie gedoken. Een paar dagen later heb ik de vertaling weer afgegeven. De vrijwilliger die er die dag is, heet zowaar Gerrit. Alles is ok hier

We brengen onze dagen door met wandelen, surfen en zandkastelen bouwen. We kijken ook onze ogen uit op de drukke ankerplek. Zo druk hebben we het niet mee gemaakt, er wordt op zeer korte afstand van elkaar geankerd, maar het gaat allemaal goed. Wij zijn wel blij dat we onze draai cirkel hebben verkleind door 2 ankers uit de gooien. Na een paar dagen genieten is het de tijd om naar Newport te gaan, de laatste stop van onze reis.

De laatste afscheidsfeestjes in Newport RI,

4 – 9 augustus

Het is een wat hobbelig zeetje als we naar Newport varen. Gelukkig valt het mee met de mist. Bij aanloop van Newport is goed te zien dat het een echt zeilcentrum is. Veel zeilboten komen ons tegemoet en de baai is overvol met boten in alle soorten en maten, ook de megajachten zijn hier goed vertegenwoordigd. We ankeren in de buurt van de Saeftinghe en Laaxum, die hier al liggen en het is ’s avonds weer gezellig.

Als we de volgende dag terug komen van het boodschappen doen, horen we dat de transporteur van onze boot, de verschepings datum 2 weken later heeft gepland dan het oorspronkelijke plan. Wij hadden al besloten om met de hele familie te vliegen en niet op de afvaardatum te wachten. Het was keurig geregeld dat Lars en Erik samen de Walrus bij het vrachtschip langszij zouden brengen. Hun families hadden al de tickets geboekt om eerder alleen naar Nederland terug vliegen. Hadden we net alles goed geregeld, moeten we weer aan de slag. Gedeelde smart is halve smart, en de mannen van de boten regelen samen in een korte tijd wat er geregeld moet worden: een schipper om de 3 boten langszij te brengen en moorings om de boten 2 weken te laten liggen met enigszins toezicht. Het klinkt allemaal simpel, maar je kan er maar druk mee zijn.

Volle dinghy met inkopen en nwe fietsOp donderdagavond hebben we aan boord van de Saeftinghe het laatste etentje met zijn allen. Er staat weer kreeft op het menu. Het is heerlijk en erg gezellig. De dagen daarna zijn daarna gevuld met de laatste inkopen, kleding is nou eenmaal een stuk goedkoper hier en de kinderen zijn het afgelopen jaar natuurlijk gegroeid. Lange mouwen shirts, lange broeken, sokken en schoenen worden ingeslagen. Even een ander tenue dan het afgelopen jaar. Tussen het inkopen door, wordt de boot rustig aan gestript en vaarklaar gemaakt voor transport. Op vrijdag zwaaien we de Saeftinghe uit. Het is Erik gelukt om met de rest van de familie mee te vliegen.

Inmiddels zijn de tassen gepakt en zijn we de boot aan het klaarmaken voor transport. De zeilen eraf, buiskap eraf, dinghy’s leeg en op het dek en even schoonmaken. We hebben inmiddels Joe, de schipper die het vanaf hier overneemt, alles uitgelegd en hij houdt een oogje in het zeil als we weg zijn.

Op de laatste avond aan boord kijken we nog even met z’n allen naar de sterren. We vinden het allemaal onwerkelijk dat we naar huis gaan. Het zit er echt op. Het is een onvergetelijke reis geweest. Voor ons gevoel is de reis pas echt afgelopen als de Walrus weer in Muiderzand ligt. Zonder de Walrus was er ook geen reis geweest.Voorlopig laatste zonsopgang vanaf de Walrus

Zo dadelijk rijden we met de auto naar Boston om daar samen met Lars het vliegtuig naar Nederland te vliegen.

 

 

 

Een huis vol bloemen, Bussum 14 augustus 2009

Op de dag van vertrek is het nog flink doorwerken om alles afgetuigd, opgeruimd en ingepakt te krijgen. We laten een hele volle boot achter en nemen het hoogst noodzakelijke aan kleren en spullen mee in het vliegtuig. Het is een beetje onwerkelijk om aan boord van de haven taxi te stappen en een kale Walrus achter te laten. Maar goed, Nederland here we come!

Laatste stukje naar huisDe vlucht verloopt prima. Helaas slapen de kinderen nauwelijks, er zijn teveel spelletjes en filmpjes te zien op de multimedia speler die in de rugleuning van de stoel voor hen zit. Met een koptelefoon op, roepen ze veel te hard naar elkaar: ‘Heb je dit al gezien’. Net voor we moeten overstappen in Dublin valt Meike als een blok in slaap en is niet meer wakker te krijgen. Ze is pas op Schiphol weer wakker geworden. Erg leuk om op Schiphol nog even Jet, Silke en Aukje te zien. Dan is het echt tijd voor weer een afscheid. Wat hebben we een mooie tijd met elkaar gehad.

 

Opa staat al klaar om ons naar Bussum te brengen. Na een kop koffie, een heerlijke bruine boterham met kaas en spelen met de honden, Sophietje en Ollie rijden we met eigen auto naar huis. Het is zo gewoon om weer door het dorp te rijden en toch ook zo anders. Als we ons huis komen, hangt de vlag uit en het huis staat vol bloemen. De kinderen racen naar binnen om hun kamers te zien en daarna naar de schuur om fietsen te pakken. Fietsen hebben ze toch wel het meeste gemist. Meike moet nog even wennen, maar ze heeft het al weer snel door hoe het ook al weer was. In de tussentijd is het een af en aan van buren en vrienden die ons komen verwelkomen. Gelukkig heeft Oma de koelkast vol geladen en al snel staat de wijn weer op tafel en volgen de verhalen. Eigenlijk hoeven we niet veel te vertellen, want zo te horen is de website goed gelezen.

In de dagen na aankomst pakken we tussen het bezoek door de dozen uit. Het is gek hoe snel we weer gewend zijn, het is bijna alsof we niet zijn weggeweest. Alle kasten zijn leeg en moeten weer gevuld worden, dat voelt wel aan als een nieuwe start. Bij het uitpakken worden er ook heel veel spullen weer ingepakt om aan goede doelen te geven of om weg te gooien. We kunnen echt met veel minder.

We kijken terug op een onvergetelijke ervaring, dat kan ons niet meer worden afgenomen. Prachtige dingen gezien en als gezin echt één geweest. Maandag gaan de kinderen weer gewoon naar school en begint het dagelijkse ritueel van de trommeltjes.

Als de bakker komt om een taart te brengen voor ‘de Walrussen’, zegt hij: ‘ Hopelijk worden jullie zo niet genoemd.’ Tja, wat zeg je dan. Het afgelopen jaar waren we de Walrussen, nu zijn we weer een gewone familie met een achternaam.

Taart voor de Walrussen

naar boven