3 – 6 maart Ile Fourchue St. Barts (foto's St.Barts)

We halen bij zonsopgang ons anker op, ik blijf dit toch altijd een schitterend moment van de dag vinden om te vertrekken. Helaas blijft de voorspelde wind lang weg  en we rollen weer vanouds voor de wind naar St. Barts. Pas op het laatst kan de motor uit.

St. Barts GustaviaOndanks dat we in Antigua zijn geweest, krijg ik in St. Barts een cultuurshock. Het is mega mega druk op de ankerplaats, elke meter lijkt te zijn gebruikt. Wij ankeren wat verder naar achteren iets uit de drukte. In het centrum van Gustavia liggen mega motor- en zeilboten met hun kont naar de wal. Aan boord vooral veel personeel dat druk bezig. Op het terras waar we de dinghy aanleggen zit een rijtje net iets te verbande mannen naar ons te kijken met een fles champagne. Op afstand zien we al dat het Nederlanders zijn. We worden nauwelijks gegroet en het is duidelijk charter publiek. Even uitleggen: charters zijn huurboten en worden bemand door zeilers die even een weekje vakantie hebben. Meestal te herkennen aan te rood verbrande huid en helaas niet al te sociaal gedrag naar andere zeilers. Cruisers zijn al langer op pad en zijn meestal bruin en groeten elkaar vriendelijk en maken graag een praatje met elkaar. Dan heb je ook nog de live-a-boards. Zij hebben meestal een leerachtige huid door de vele zonne-uren. Zij leven vaak in hun eigen wereld en blijven soms dagen aan boord (met dank aan Willem voor de typeringen). De charterende Nederlandse mannen komen nog even naar dit ‘leuke eilandje’ voor ze zich gaan vermaken tijdens de Heineken Regatta die komend weekend in St. Maarten begint. Als we later door de straten tussen de Gucci, Cartier en Dior winkels lopen, komen we nog meer gezellige kleine mannen groepjes tegen. Na een zeiltocht van 10 uur is voor mij het verschil te groot en kan ik er niet echt van genieten. Vooral niet te lang hier blijven dus.

Bij de douane komt Goos de volgende dag weer de gezellige Nederlandse charter clubjes tegen, die net iets te bijdehand doen tegen het personeel. Dat werkt lekker bij die Fransen en als je dan ook nog je formuliertjes niet goed en niet volledig invult, je crewlist 2 man teveel aangeeft, maak je geen vrienden.

5 - 6 maart Iles Fourchue (St. Barts)

Het contrast is groot als we de volgende dag slechts 3 mijl doorvaren en een mooring oppakken bij het marine park Iles Fourchue. Het eiland hoort ook bij St. Barts en is onbewoond en kaal. De geiten hebben alle planten opgegeten en toen deze op waren zijn ze elkaar gaan ……….. Inmiddels is er geen geit meer te bekennen en komt de begroeiing weer op het eiland terug. Het is een natuurpark en er liggen enkel moorings, ankeren is verboden. Er komen vooral dagjes mensen en in ons geval weer groepjes gezellige………. ’s Avonds liggen we er nog met vier andere cruisers in de baai en is de rest vertrokken.

De missie op Iles Fourchue is het vinden van de schat…. Een jaar geleden is Goos hier al geweest, met vier andere rood verbrande mannen. Hij heeft toen een schat voor de kinderen verstopt en die zijn wij gaan zoeken. Nou liggen de meeste schatten op een strand onder het zand, maar niet als de schat met Boris wordt verstopt. Dan kan er wel eens een extra uitdaging bij zitten. Zo ook bij deze schat. De schat blijkt boven op de berg in de rotsen te liggen. Nou houden wij wel van een klim partij, dus vol goede moed gaan we op pad. Ik ben niet erg bang aangelegd, maar klimmen met je kinderen is nou eenmaal anders. Grote klimZe springen als geiten van steen naar steen en zien het gevaar niet. Ik zie alleen maar de steile afgrond en de branding die onder me tegen de rotsen slaat. De klim wordt steeds steiler en steeds smaller, ik ben maar gestopt met naar beneden kijken dat hielp. Eenmaal boven hoor ik dat een paar van de rood verbrande mannen het vorig jaar ook wel spannend vonden…… Zo waar ligt de ‘schat’ er nog steeds. Grote vreugde en ook een beetje teleurstelling toen we de schat vonden. De ‘schat’ was een plastic fles met een boodschap erin. Om de schat wat op te vrolijken had Goos er snel nog een zakje ‘pepermunt’ bij gelegd. Helaas door wind en regen was de boodschap een inktvlek geworden en onleesbaar. Gelukkig hadden we de pepermuntjes nog…. Toch? Er komt toch een walm uit de zak als ik die open maak. Als ik nog even goed naar de verpakking kijk, blijken het mottenballen te zijn vermomd als op pepermunt lijkende tabletten. Gelukkig konden de kinderen hier ook de humor van zien, we hebben enorm gelachen boven op de berg.

We genieten van de rust. Om de boot hoor je de vissen zwemmen zo rustig is het. Op de kant zit een pelikaan de vis in de gaten te houden. Af en toe stijgt de pelikaan op en maakt een duikvlucht naast de Walrus en plonst in het water. Tevreden met de visvangst gaat de pelikaan zijn vangst op een rots lekker opeten. Een schitterend schouwspel om naar de kijken.

Morgen naar St.Maarten, dan moeten we weer even de knop omzetten. Het zal er druk zijn met de regatta die bijna gaat beginnen.

naar boven