Madeira 1 oktober - 14 oktober 2008 (foto's Madeira)

1 oktober  - 4 oktober Cascais – Porto Santo

Na het dieselen varen we nog even naar de ankerplek om een gribfile te downloaden. Aangezien we in de (prijzige) haven geen netje hadden en op de (gratis) ankerplek wel, draaien we nog even een rondje op de ankerplek. We zijn blij verrast om daar de Starblazer en de Stix te zien en te spreken. Die hadden we sinds Portosin niet meer gezien. We hijsen de zeilen op de ankerplek en zetten de koers op 226 graden. We zijn nog geen 15 minuten van de ankerplek weg en er is wind en er zijn golven. Dit blijft zo in de daarop volgende 72 uur. We hebben nog nooit zo lang achter elkaar gezeild. Er volgt een rock n roll tocht met een flinke lopende wind variërend van 16 tot 28 knopen en kleine uitschieters naar 32-33 knopen. Helaas is het bewolkt en de golven zijn enorm. Op zich niet zo erg, echter ze zijn onregelmatig, komen van 2 kanten en bij tijd en wijlen schut en klapt de boot met enorme krachten van de ene naar de andere kant. Je moet je continue schrap zetten en vast houden. De koers is bijna geheel voor de wind en we moeten op zoek naar de optimale zeilvoering. Boom erin, boom naar de andere kant, inrollen, uitrollen, reven, etc.etc.. We proberen van alles en dat is best lastig met de stevige wind (lees grote krachten) en het rollen. Alles moet perfect staan, want een zeil dat invalt en weer vol knalt gaat door merg en been. De stress op het tuig is enorm. Uiteindelijk varen we de laatste dag het beste op enkel het grootzeil + bulltalie en laten de genua voor wat het is. We gaan dan nog steeds dik 7 knopen en het is wel zo rustig.

De eerste dag zijn we allemaal een beetje katterig en slapen slecht. Niet zo gek, want we zijn eigenlijk moe en te snel  voorbereid aan deze tocht. Normaal koken we wat maaltijden van te voren, maar met alle gezelligheid van de voorgaande dagen was ik daar niet meer aan toe gekomen. Eerlijk gezegd hadden we ook niet verwacht dat de zee deze giga swell al gelijk zou inzetten vlak na vertrek. De eerste dag nemen we een soepje, die na veel gemok wordt gevonden. Weer een les; alles van te voren klaar en vast zetten. Het vinden van een blikje bij een schuddende boot is namelijk niet echt makkelijk. Het lijkt soms we alsof we in een centrifuge zitten. Nog een to do voor de volgende keer is alles wat kan rammelen vast zetten. Bij het rollen op de golven zijn de geluiden van borden, flessen, bakjes of wat ook maar een beetje kan schuiven enorm.

Gelukkig knapt iedereen de volgende dag weer op, behalve ik dan. Helaas blijf ik me de hele tocht katterig voelen met hoofdpijn. De wachten draaien lukt gelukkig wel, zodat Goos nog wel aan zijn slaap kan komen. De kindjes vermaken zich met hutten bouwen, naar de golven kijken, Nintendo en tv kijken. En elke dag natuurlijk happy hour met een spelletje Uno, chips en voor papa 1 biertje. Twee keer per dag hebben we via de SSB of VHF contact met de andere boten waarmee we zijn vertrokken (Samba, Saeftinghe, Nutmeg, Tyche en de Duende).  Heel bijzonder om zo samen met elkaar te varen met ieder zijn eigen koers en zijn eigen microkosmos. Af en toe geldt ook ‘gedeelte smart is halve smart’, heerlijk om de ervaringen even met elkaar te delen over het rollen en de beste zeilvoering. 

Het is ongelofelijk hoe is snel de tijd voorbij gaat als je aan het varen bent. Van verre zien we de vulkaanrotsen al uit de zee steken. We hebben contact met de Duende die al in de haven liggen en vragen of er plek is. Ja hoor, die is er melden zij. De desillusie komt als we binnenvaren, de haven is vol, we zijn zogenaamd te zwaar zijn voor een mooring en we mogen niet voor anker. We moeten tegen een grote, hoge en lelijke kademuur tot er plek is. Daar zit je niet op te wachten na 72 uur varen. De haven ziet er industrieel uit en met de bewolking ziet het strand er totaal niet Caribisch uit, zoals ze ons hebben doen geloven in de pilot. Goos loopt naar het havenkantoor en douane om in te klaren en ik neem een douche om weer op te knappen. De hoofdpijn is helaas nog niet weg en ik ga even op bed liggen. Toch maar even de boeken van andere zeilers nalezen wat zij schreven over Porto Santo. ‘Heerlijk strand met palmbomen, het leven is mooi.’ Tja, ik kan het nog niet ontdekken. Gelukkig kunnen we al snel de haven in en Goos legt zo mooi aan dat hij van de havenmeester complimenten in ontvangst neemt dat dit toch wel de mooiste manoeuvre is geweest die hij in jaren heeft gezien. Die kademuur is weer goedgemaakt…..

In de haven liggen naast de Nederlandse en Engelse bekende boten ook onze Noorse vrienden en dit keer ook Canadezen en Fransen. De ervaringen van de oversteek worden uitgewisseld op de steiger. Iedereen is trots en blij met de prestatie van de lange tocht. Op alle boten verschijnen de wijnflessen en bierblikjes. Partytime op de walrusDe landgenoten kruipen bij elkaar, de Noren, de Fransen, elk land een borrel boot. We hebben nog contact met de Tyche en spreken via de marifoon af dat er bij ons geborreld gaat worden. Ik duik de keuken in om voor de kinderen lasagne te maken. Bram en Vivian hebben 2 dorade’s gevangen tijdens de tocht en hebben gelukkig nog wat over om met ons te delen. Sara van de Nutmeg maakt heerlijke aardappels en een ratatouille. De borrel breidt zich weer uit tot een bbq cq feestmaal en uiteindelijk zit het hele Drijvende Dorp bij ons aan boord met als gespreksthema ‘de overtocht’.  Ik knijp mezelf af en toe in mijn arm… wat is dit gaaf, we zijn zelf naar Madeira gevaren. We ervaren zelf waar we al zoveel over hebben gelezen. De zeeziekte ben ik al snel weer vergeten, de euforie van het halen van het bereiken van deze plek is zoveel mooier. Al gaan we maar snel weer op zoek naar een ander werkzaam middeltje tegen ‘’mal de mer’’.

’s Nachts valt Goos als een blok in slaap. Het is gek om ineens op zo’n stille, niet wiebelende boot te liggen. Voor het eerst hoor ik ’s nachts krekels in plaats van zeemeeuwen. De adrenaline schiet nog door mijn lichaam. Eigenlijk is het gevoel na deze tocht niet te beschrijven; een mix van enorm geluk,  trots op Goos zijn enorme energie, trots dat de kindjes zich zo met elkaar vermaken tijdens zo’n lange tocht en het genieten van de bijzondere band met de Drijvende Dorpsgenoten. Super bijzonder.

5 oktober Porto Santo

We worden allemaal op ons gemakje strand port santowakker en het zonnetje schijnt. We voelen meteen dat de warmte veel intenser is dan in Portugal. De kindjes gaan lekker spelen en ik ga schoonschip maken. Na de tocht en de borrel is dat wel nodig. De eerste klussen tegen piepende vloeren en rammelende keukenkastjes worden vast gedaan en een deel van het servies gaat overboord.

Daarna lopen we met de kinderen langs het strand naar het dorp. De strandtentjes zijn een beetje ‘we wanna be the Caribe’ met misplaatste reggae op de achtergrond. Maar… de zee is wel intens blauw, zo blauw hebben we het nog niet gezien en heeft de heerlijke temperatuur van 24 graden. Na een korte verkenning in het dorp gaan we tussen de skypende cruisers lekker lunchen. We praten met elkaar over de tocht en hoe we het hebben ervaren. Als we bespreken dat het volgende eiland een tocht zal zijn van ongeveer anderhalve dag zegt Gijs: ‘Oh, we gaan dus een korte tocht maken.’ Ja, er worden hier grenzen verlegd.

Bananen boom Op Porto Santo maken we een zeer toeristische bustoer over het kale eiland. Het hele varende dorp is mee, dus we hebben dolle pret tijdens het schoolreisje. We verkassen van de haven naar een mooie ankerplek. Heerlijk zwemmen is het super heldere water. Bram trakteert ons op heerlijke cairpirinha's aan boord, toch handig zo'n ijsblokjes machine ;-). We proosten op de mooie nieuwe vriendschappen die deze reis met zich mee brengt.

 

 

 

 

 

 

10 – 14 oktober  Funchal (Madeira)

Porto Santo De zeiltocht naar Funchal was schitterend. In het eerste stuk nog wat golven, maar ervaring leert dus alles was goed vast gezet. Het rammelen viel nu enorm mee. Als we eenmaal de punt van het grote eiland om zijn, zijn de golven weg. We gingen enorm hard, met maximum snelheid van 9,5 knopen.  Heel mooi om zo langs het eiland de zeilen. Onderweg zien we een groep walvissen. Later horen we dat er ook dolfijnen bij waren en dat ze gezamenlijk cirkels aan het zwemmen waren om zo vissen te vangen.

Bij de haven blijkt dat er geen plek is in de voor passanten piepkleine haven. Het Noorse dorp is ons voor geweest en heeft de haven 'in beslag' genomen. Wij waren positief gestemd en dachten: 'Er gaat altijd iemand weg." Dat gaat alleen niet op als er maar 12 plekken in totaal zijn, de Noren de boel dichthouden voor niet noors sprekende mede cruisers en het havengeld voor de kleinere schepen erg laag is (13 euro).

De Bamboe struikhelft van het Drijvende Dorp had het zekere voor het onzekere genomen en zij hadden al een haven eerder genomen. Samen met de Nutmeg en de Tyche gooien we ons anker uit en liggen prima. Voor de kindjes zijn er visstickjes op de Nutmeg. Goos gaat met Olly en Robin het onmogelijke doen. Met de rubberboot Indian Take away regelen. Na een tocht met taxi, wachten, taxi en weer met de rubberboot zijn ze anderhalf uur later weer terug aan boord.  Uiteindelijk buikloop van de te dure Indier. Goeie actie. 's Nachts blijkt dat het wel een swell gevoelige ankerplek is en de boot schuifelt om het anker heen. Overdag neemt de swell af en kunnen we gewoon het schoolwerk doen. We doen een eerste verkenning in Funchal, en bewonderen de mooie plantgroei en oude gebouwen die hier zijn. De kamerplanten die je in Nederland in de tuincentra ziet, staan hier als enorme struiken in het park. De tweede nacht voor anker is nog meer rock 'n roll. Onderdeel van de zeeziekte training zullen we maar zeggen. De kinderen merken niets en slapen gewoon door. Wij worden meerdere keren wakker en kijken of alles goed ligt. De boten liggen allemaal te dansen op de ankerplek en soms wel akelig dicht bij elkaar. De volgende ochtend blijkt dat er inderdaad een boot met een krabbend anker tegen onze Nieuw Zeelandse buurboot is gevaren.

Als we 's morgens uit de kuip kijken is de omgeving ineens enorm veranderd. CruiseschepenEr komen 2 enorme cruiseschepen, waaronder de Holland America Line, achter ons aan de kade liggen. Een hele rare gewaarwording om ze op 10 meter achter je boot voorbij te zien gaan.
We overleggen toch weer eens met de Noren die in de haven liggen en het blijkt dat 2 boten in de loop van de dag vertrekken.  Gelijk de plek geregeld met de havenmeester en na wat gedoe hebben we eind van de dag een mooie plek in de haven veroverd tussen alle Noren in.

Met de boot rustig in de haven verkennen we het eiland. We nemen een kabelbaan naar Monte (Palace), waar een schitterende botanische tuin is. Ook grappig om te zien hoe daar hele groepen (oudjes) in de zeer commercieel georganiseerde sleetjes de berg afgeduwd worden. Zelfs Gijs vond het wat te ver gaan en bedankte uiteindelijk voor de rit.

We stoppen nog even een drankje en de kindjes vermaken zich op het zandstrand. Gek gezicht, want het zand is hier zwart lava zand. Het mooiste is dan natuurlijk, helemaal in het zand rollen en dan je naam op je buik schrijven.

Als we terugkomen gaan we bij de Tyche aan boord eten samen met de Duende. Tijdens het eten ontstaat het plan om het uitgangsleven in Funchal eens te bekijken. Bram, Vief, Zita en ik trekken onze dansslippers aan en vinden al snel een hippe tent aan het strand. Tot in de nachtelijke uren draait de DJ heerlijke dansmuziek en we gaan uit ons dak. De gemiddelde leeftijd is ongeveer 15 jaar jonger en het zijn allemaal studenten. De volgende dag word ik gestraft voor mijn avondje uit…… pijn in mijn nek van het headbangen. Maar het was de moeite waard.

15 oktober Funchal

Monte PalaceWe hebben een aantal rustige dagen en huren een auto om het eiland verder te verkennen. We bezoeken de grotten bij Sao Vincente,scheuren over de oude kustweg aan de noordzijde van het eiland ('not for faunthearted') door een paar dorpjes, en rijden in de mist over de toppen van de bergen. Yeah, zwitserse koeien op de weg. Nog even genieten van het uit marokko geimporteerde strandje (voor de kinderen had de rest van de dag niet gehoeven...) en we leveren de auto weer in. Als we terug lopen naar de boot komen Sarah en Olly van de Nutmeg net langs lopen. Van hen horen we dat ze de volgende dag naar Funchal willen komen, evenals de Samba. Toch nog maar eens naar het weer kijken. We besluiten maar een dag langer in Funchal te blijven, dan kunnen we dinsdag avond voor een laatste keer met het drijvende dorp bijeenkomen. De Duende en de Saeftinghe blijven namelijk langer in Funchal. De Samba en de Nutmeg weten nog niet of ze ook naar Santa Cruz komen. Op de Saeftinghe hebben we met alle boten van het dorp een borrel en bbq. De geleende boeken worden weer teruggegeven, we weten niet wanneer we elkaar weer zullen zien. Dat is wel een gek idee.

Terug naar boven