Het laatste stuk IJmuiden - Muiderzand 20 - 21 september 2009 (foto's Aankomst)

Aankomst IJmuidenNa een flinke omweg via Ibiza en Genua  komt de Walrus op 20 september zondagmiddag om 5 uur aan in de Vissershaven in IJmuiden. Het is een mooi gezicht om de Schippersgracht zo binnen te zien komen en onze mast is goed te zien. Het Amerikaanse gastenvlaggetje zit er nog op en heeft zo te zien genoeg wind gehad. Op de kant is het een fijn weerzien met de Laaxum en de Saeftinghe, we staan allemaal te trappelen om weer aan boord te mogen. Als de lijnen eindelijk vastliggen mogen we aan boord komen. Goos neemt de spullen mee en gaat de Walrus klaar maken voor het hijsen. De moeders mogen met de kinderen op de brug kijken. Het is een fantastisch uitzicht, vergelijkbaar met de 7e verdieping van een torenflat en lekker warm. De instrumenten en knoppen zijn natuurlijk erg interessant en er zijn er heel veel. Ook liggen er genoeg verrekijkers om goed in de gaten te houden wat er allemaal op het dek gebeurd. Koek en zopie wordt naar boven gebracht en de mannen beneden drinken een apart aankomst biertje.

Gelukkig wordt er voor de afleiding ook een nieuwe cilinderkop voor de motor van de Schippersgracht gebracht. Het heen en weer hijsen zo voor de brug is een mooi schouwspel. Als de Saeftinghe en de Laaxum van boord zijn is het eindelijk zover, het is inmiddels al zo laat dat het begint te schemeren.  Goos stapt via het schip aan boord en wij stappen een eindje verderop langs aan de kade aan boord. Er mogen, als je aan dek geweest bent, heel begrijpelijk geen kinderen op het dek.

We maken een kort tochtje naar de Marina van IJmuiden. We hebben geen zin om vanavond nog door te varen en hebben weinig overredingskracht nodig als ook de Laaxum en Saeftinghe hetzelfde plan hebben. Het is nog kamperen aan boord, omdat het doorgelatte groot zeil midden in de kajuit ligt en de bedden van de kinderen vol met spullen liggen. Het is net of we weer op de reis zijn als we ’s avonds nog even een borrel bij de Laaxum drinken, maar aan de gespreksonderwerpen is te merken dat we weer terug zijn. We evalueren onze terugkeer, hoe loopt de integratie, waar kijken we op terug, wat missen we en wat zijn de reacties. Heerlijk om deze dingen te delen met ‘lotgenoten’.

Noordzee kanaalOm weer leefruimte te creëren in de kajuit, staan we al vroeg het dek te schrobben, zodat het zeil erop kan liggen. Als alles weer aan kant is, is ons huis er weer. De kinderen vinden hun plek en gaan aan de slag met het schoolwerk dat is meegenomen. Ik was van plan om verder te ruimen tijdens het varen, maar ik kan me er niet toe zetten. Het is veel te lekker om te genieten van de ruimte en weer lekker om me heen te kijken met een kop koffie. Dit is wat ik het meeste mis sinds we terug zijn; gewoon zitten en genieten.

 

 

Na de Oranjesluizen volgt het laatste afscheid. Wij varen door naar Muiderzand en gaan stuurboord uit, de Laaxum en de Saeftinghe maken nog een tussenstop in Enkhuizen en gaan daarna door naar Friesland. Onder luidgetoeter zwaaien we elkaar uit. Met zoute wangen sta ik te zwaaien, het is nu echt voorbij en het lijkt wel alsof dat nu pas doordringt.

Ongeveer 14 maanden na ons vertrek varen Champagne we weer de haven van Muiderzand  binnen, alsof er niets is gebeurd. We kunnen gelukkig langszij bij een schip dat aan de kade ligt, want er moet nog heel wat van boord gehaald worden. Maar eerst (kinder)champagne, de kurk plopt eruit en we proosten met elkaar op het fantastische jaar, wat een ervaring! Als de champagne op is, worden de in Amerika gekochte fietsen uit de boot gehaald  en waar nodig in elkaar gezet. Meike en Gijs zijn in de wolken, eindelijk kunnen ze op hun nieuwe fiets. Bij het zien van al de spullen die de buurboot over het dek ziet gaan wordt er gevraagd of we een lekkere vakantie hebben gehad. ‘Ja, was leuk’ mompelen we. Er wordt verder niet doorgevraagd, en wij vertellen niet verder. Dat er 16 gastenvlaggetjes op de achterstag hangen, dringt niet tot hen door.

’s Avonds liggen we weer in ons bed in een huis en het voelt aan alsof we een week zijn weggeweest. Dat is het lekkere van het aan boord zijn. Het lijkt of de tijd daar stil staat, je leeft in je eigen microkosmos waar je binnen laat wie je binnen wilt laten. Het is kleinschalig en overzichtelijk, geen grote groepen of veel geluid. Dicht bij de natuur en zijn elementen, de wind in je gezicht.

Het opruimen en uitruimen van de Walrus levert drie volle auto ’s op, herinneringen komen weer boven bij de schelpen en souvenirs die we verzameld hebben. We worden er allebei een beetje verdrietig van. Maar er zijn al weer nieuwe dromen die voor een glimlach zorgen.

je moet zeilen met de wind van vandaag
die van gisteren helpt je niet vooruit
die van morgen blijft misschien wel uit
je moet zeilen met de wind van vandaag

We kunnen terug kijken op een super geweldig jaar en dat neemt niemand ons meer af!

 

Terug naar boven

GastenvlaggetjesDe Nederlandse vlag na 1 jaar zeilen