20 december - 4 januari 2009 Grenada & Carriacou

20 december 2008     Prickley Bay - Grenada (foto’s Grenada)

Het is genieten om weer voor anker te liggen ankerplekna al de havens van de afgelopen maanden. De baai is mooi groen, met een klein strand. Het sfeertje hier in de baai is totaal anders dan wat we tot nu toe hebben ervaren. Er liggen boten van allerlei nationaliteiten (veel Amerikanen overigens) en er liggen geen andere bekende boten. Dat laatste is vooral gek. Vanaf Fallmouth tot aan Mindelo zijn we namelijk dezelfde boten tegen gekomen (ons Nederlandse dorp, het Noorse dorp, de Zweedse meisjes, hier en daar wat Britten en een enkele Fransman). Tot nu toe was vooral de tocht naar het zuiden en de oversteek het gezamenlijke onderwerp. Nu we hier liggen is het genieten van het cruisers leven het gezamenlijk onderwerp. Geen haast, geen gribfiles meer downloaden om de weersvoorspellingen nauwlettend te volgen.

Sommige mensen liggen hier een paar weken, sommige maanden (zelfs jaren). We ontmoeten de andere boten meestal bij de restaurants die rond de baai zijn. Daar komen de cruisers bij elkaar en worden de contacten gelegd. Zelden komt er iemand met zijn bijboot langszij om een praatje te maken. Enige uitzondering was Suzy, een Amerikaanse vrouw die solo vaart.  Wat ook opvalt is dat de meeste dinghy’s hier groot en met genoeg pk’s zijn, we voelen ons thuis;-) Elke dag gaat men heen en weer naar de kant, waarbij het normaal is om volgas over de ankerplek te varen. Als een Ben Hur staat men, kan je namelijk goed te ondieptes zien, wordt niet nat en vrolijk zwaaien.

Elke ochtend om half 8 is er op VHF 68 een praatuurtje voor de cruisers die in Grenada zijn (toch nog netstress). De events van de dag worden aangekondigd, de weerberichten voorgelezen en het heeft de mogelijkheid om contact met elkaar te hebben. “Who wants to share a cab to the town? Ok, let's talk one up.’ Ofwel, laten we even naar een andere frequentie gaan. Het is voor ons echt een andere ervaring vergeleken met de afgelopen periode.

yoh manWe zijn een paar keer naar de stad St. George ’s geweest en dat is elke keer weer een belevenis. De eerste keer liepen we de verkeerde kant op. Toen we aan een voorbij rijdende auto de weg vroegen, werd ons meteen een lift aangeboden. De vriendelijk man gaf ons meteen een kleine toer om te laten zien waar de belangrijkste winkelcentra zijn. Verder nemen we ‘gewoon’ de bus.  De ‘bus’ is een soort minivan waar 10 mensen in kunnen, meestal gepropt. Als ze langsrijden gewoon even je hand opsteken en ze stoppen, je hoeft daarvoor niet altijd bij de bushalte te staan. Een schema van tijden wordt al helemaal niet gehanteerd. In de bus staat meestal knetterhard reggae muziek aan. Nu in de kersttijd, zijn dat kerst nummers op reggae beat. Dan klinkt ‘I am dreaming of a white Xmas’ wel heel apart. Voor een beetje extra geld, wijkt de bus af van zijn normale route en brengen ze je op de plek van bestemming, zoals in ons geval bij de haven. Het is ontzettend warm in het kleine busje, en we zijn elke keer blij als we voor een open raampje kunnen zitten.

Wat ons hier ook opvalt zijn de goede shopping malls, gekoelde winkelcentra met de supermarkt en wat andere winkels erom heen. Gisteren waren we in een prima supermarkt, zo mooi hadden we ze al in tijden niet gezien. Er is heel veel te krijgen. Helaas geen kaas en dat terwijl ze op de Kaap Verden gewone Goudse kaas hadden. Veel van de producten zijn Amerikaans tot de Paul Newman salad dressing en Jack Daniels BBQ saus aan toe. Qua faciliteiten is het hier ook prima; laundry service, mini supermarkt, Budget Marine (de Caribische George Kniest), goed wifi-netje en zeilmaker. Precies wat wij nodig hebben.

KerstmannetjesWe hebben verder nog niet veel van het eiland bekeken. Eerst even goed het schoolwerk bijwerken, vooral veel zwemmen rond de boot en op het strand. Maandag komt Martin’s zus en familie  (Jacoline, Joris, Marjolein en Jantine) hierheen en dan gaan wij ook de echte toerist uithangen. We kijken er enorm naar uit.

 

21 december – 3 januari 2008 Prickley Bay (Grenada)


Tjeempig, ik heb even wat bij te schrijven. Sinds de laatste keer hebben we zeer gezellige en drukke weken gehad. We hebben zo veel gedaan dat ik geen tijd heb gehad om te schrijven. Waar te beginnen……


Hog IslandVoor het familiebezoek kwam zijn we een dagje met de dinghy op stap gegaan. We zijn buitenom naar Hog Island gevaren een paar baaien verderop. De deining buiten was meer dan we dachten, maar nog prima te doen. Rond Hog Island wilden we gaan snorkelen, maar bij de riffen was teveel swell. We zijn toen maar naar het aanlokkelijke strandje bij een mooie shack  gegaan waar ze vast wat te drinken hadden. We vielen met onze neus in de boter, op zondag is er namelijk op dat strand altijd een cook out. De locals komen met hun potten en pannen op het strand  om te koken (een stew van geit, lambi en schildpad). In het hutje ernaast wordt er voor de cruisers een soort buffet gemaakt door Roger en Mary in Roger’s bar. We zijn dus maar blijven hangen en raakten in gesprek met de cruisers die daar in de baai lagen. Sommige al heel lang………. Het resulteert in bijzondere ontmoetingen. De kinderen genieten ondertussen van het strand en het snorkelen. We vonden het ook wel apart om op de plek te zijn die werd beschreven in het boek ‘Mango’s aan boord’. Na een aantal Carib’s (het lokale bier) en een goede lunch varen we weer terug naar Prickley Bay. We hadden namelijk nog afgesproken om bij Bert en Liesbeth van de Tulla VI langs te gaan. De kindjes bleven lekker aan boord, met de VHF op 74 kunnen ze ons oproepen. Mooi om dan te horen “Mam, mogen we popcorn maken? Over.’ Ja dat mocht. “OK, over en uit’ horen we Ties nog zeggen.


Familie op het strandOp dinsdagavond laat komt de familie aan in Grenada. Ze hebben een cottage aan het strand gehuurd, dus we kunnen er met de dinghy naar toe. Als we op woensdagochtend daar gaan ontbijten staat er een bed vol met cadeaus uit Nederland. De kinderen hadden ‘wat’ speelgoed besteld en wij ook het een en ander aan spullen. Al met al een koffer vol. De kinderen hadden van hun eigen klas nog mooie kerstkaarten. Het is ontzettend gezellig en fijn om de familie weer te zien en om ze mee te laten genieten van onze tijdelijke levensstijl. In de loop van de week verplaats een deel van ons huishouden naar de cottage en komen we bijna alleen aan boord om te slapen. Verder zijn we samen op stap of genieten we op het strand. We huren een rastabusje en met Joris als taxichauffeur verkennen we het eiland (voor de liefhebbers zie de foto’s). Aan het eind van de week hebben we in de bus een cd met rasta muziek, een Mariabeeldje op het dashboard en een spice island ketting aan het achteruitkijk spiegeltje. We doen ons best om geen toerist te lijken, maar dat lukt niet echt.


Op zondag ochtend kunnen we de goede traditie voortzetten en verwelkomen we met getoeter de Tyche in Grenada. Na 20 dagen op de oceaan zijn ze blij om hun bestemming te hebben bereikt en  smaakt een aankomstbiertje om 9 uur in de ochtend prima. Wij halen diezelfde dag ons anker op voor een familie dagje en gaan met de Walrus naar Hog Island. We lunchen weer bij Roger en maken als enorme toeristen een foto van de Receta. We hadden op het VHF cruisers net van Grenada gehoord dat ook Ann en Steve van de Receta waren aangekomen…. De schrijfster van ‘Mango’s aan boord’ is weer bij Hog Island, bizar. Helaas niemand aan boord, dus we kunnen geen handtekening vragen. Na een heerlijke lunch bij Roger’s bar gooien we voor het donker ons anker weer uit in Prickley Bay. Op de laatste avond dat de familie er is gaan we BBQ-en bij het strand. De Tyche en Laaxum sluiten zich aan, en wordt de avond met rum afgesloten. De volgende ochtend vroeg zwaaien we met zout op de wangen het busje uit.  We moeten wel twee keer met een volle dinghy heen en weer om alle spullen die van ons in het huisje lagen weer aan boord te brengen.

oud en nieuw

Nog nauwelijks bijgekomen van het familiebezoek worden de voorbereidingen voor oud en nieuw gemaakt. In Nederland heeft Goos altijd een activiteit met de Mooie Meneren op oud jaarsdag. Edith en Renzo van de Equinox hebben de mannen van de Tyche, Walrus en de Laaxum uitgenodigd. Zo wordt de oud jaar activiteit voor dit jaar; vissen met de Equinox. Wel handig op zo’n trimaran, heb je lekker veel  breedte (10m!) om lijnen uit te gooien. We hebben er uiteindelijk ook 10 uitstaan.

Het is bijna donker als ze weer terug zijn, wel in het trotse bezit van 3 gevangen barracuda’s.  De Tyche en de Laaxum halen vervolgens hun anker op en komen bij ons langszij om oud en nieuw te vieren. Op deze manier kunnen de kindjes allemaal op tijd hun eigen bed in. Iedereen heeft weer wat meegenomen; margerita’s, rumpunch, bonenschotel en sushi. De gevangen barracuda’s worden op de bbq gedaan. Het is allemaal weer heerlijk. Om 12 uur plopt ook bij ons de champagne open. Gelukkig zijn er wat hotels met vuurwerk, verder gaat er niet veel de lucht in. Oja, we proberen ons seinpistool nog even uit. Valt erg tegen, doe in het vervolg maar de echte flares.


Na wat weinig uren slaap en een duffe kop Drie op een rijhebben we de volgende ochtend uiteraard een nieuw jaarsduik. De kindjes spelen nog even lekker over en weer, want zo met de boten aan elkaar geknoopt is het wel erg gezellig. Goos begint het jaar goed en start de watermaker op. Helaas toch nog wat o-ringen en koppelingen vervangen, ook die aan de achterkant…………. Maar uiteindelijk is alles waterdicht en doet hij het goed.  De ‘eau de Walrus’ wordt nog even getest en goed bevonden.  Afgezien van de aanschaf en onderhoud is het water maken aan boord goedkoper (gerekend met het diesel verbruik van de generator) dan aan de steiger. Grootste voordeel is echter dat je niet naar een jachthaven moet voor water en ook wat ruimer er mee om kunt gaan.

 

3 – 4 januari Tyrrel Bay, Carriacou (Grenada) (foto's Carriacou)

We hebben de boot weer volgeladen en na een dikke twee weken verlaten we Grenada. De weersvoorspelling zouden rond de 20 knts zijn, dus moet kunnen. We zijn nog geen 10 minuten weg of de eerste bui komt over ons heen. De buien hier zijn meestal maar 5 of 10 minuten, maar er komt zoveel regen in een keer dat je meteen tot je onderbroek nat bent. We hebben het al een paar keer gehad dat we net in de dinghy zaten om ergens heen te gaan en dat we terug moesten om ons toch maar even om te kleden. Maar goed, wij zitten nu op zee, en kunnen we schuilen onder de bimini en toch worden we nat omdat de regen horizontaal langskomt.  We spuiten met 8,5 kts langs de kust. Als we het hoekje omgaan moeten we hoog aan de wind langs de west kant van Grenada. Helaas blijft het zeer buiig met de veranderlijke wind die daar bij hoort. De wind varieert van 9 kts tot 28 kts, heel vervelend voor je zeilvoering; genua inrollen, uitrollen, inrollen, uitrollen, 1e rif, 2e rif of geen rif etc. Het laatste stuk blijft de wind rond de 25 kts staan, uiteraard noordoost en niet de voorspelde oost.  Als we achter de beschutting van het eiland komen, hebben we in de buien nog uitschieters tot 38 kts erbij. Als je voor de wind gaat is dat nog prima. Nu varen we hoog aan de wind en moeten we tegen de golven in beuken.  We zijn af en toe net een duikboot, zoveel water komt er over het dek heen.

Goede nieuws is dat de Walrus geen krimp geeft. Slechte nieuws dat we de dorado’s (luchtventilatie) de verkeerde kant op stonden en die zijn met de overkomende golven telkens volgelopen met als gevolg dat Meike’s bed en de knuffels die erop liggen kletsnat zijn geworden. Ach heb je weer wat te doen als je aan komt. De kinderen leggen zich er letterlijk bij neer, en slapen het grootste gedeelte van de tocht. Na een tochtje van 5 uur gaan we voor anker in Tyrrel Bay op Carriacou, een klein eiland dat nog tot Grenada behoort. Het water is super helder en mooi blauw, we kunnen het anker zien liggen. Dat is toch wel een beloning. Tijdens de borrel komt Simon langszij, een local die vanuit zijn bootje wijn verkoopt. We hadden net over hem gelezen in de Doyle gids. We kopen maar een flesje om uit te proberen. Na het avondeten val ik om 7 uur al in slaap, dood moe van de tocht en de afgelopen twee feestweken.


CarriacouWe pakken het laid back tempo van het eiland meteen op. Na een tochtje met de dinghy’s door een mangrove bos, eten we een pizza bij de Lazy Turtle. Lekker luieren en snorkelen. ’s Middags komt Roberto de bestelling van de oesters brengen. Vanuit een krakkemikkig bootje verkoopt hij zijn handel en maakt hij de oesters voor ons open en besprenkelt ze met limoen. Mij smaken ze prima, Goos vind het maar matig. En dat alles voor 25 lokale punten en 2 bier.

 

naar boven